Dzielnice Rzymu przedstawiono tu jako mapy poglądowe i plany tablica po tablicy, od historycznych rioni po zewnętrzne quartieri.
Stare centrum Rzymu jest podzielone na rioni, dzielnice historyczne o średniowiecznym rodowodzie. W średniowieczu istniało ich trzynaście, upakowanych głównie w zakolu Tybru, a papież Sykstus V dodał w 1586 roku Borgo jako czternaste. W 1744 roku Benedykt XIV zarządził reorganizację systemu, a marmurowe tablice przymocowane do fasad domów wyznaczały granice każdego rione; wiele z nich można dziś nadal zobaczyć na ulicach.
System rozszerzył się w XX wieku. Do 1921 roku liczba rioni wzrosła do dwudziestu dwóch, z Prati jako ostatnim utworzonym, więc późniejsze, od XV wzwyż, obejmują tereny poza pierwotnym rdzeniem. Wokół nich leżą quartieri, w sumie trzydzieści pięć, numerowane od 1 do 35 na mapie poglądowej, które opisują rozwój miasta poza centrum historycznym.
Zebrane tu plany obejmują dwie mapy poglądowe w języku włoskim, kilka rytowanych tablic z lat 1776 i 1777 z łacińskimi podpisami oraz długą serię kolorowych tablic z ponumerowanymi ulicami. Każda tablica dotyczy jednego rione lub quartiere, dzięki czemu łatwo zlokalizować ulicę w jej dzielnicy i zobaczyć, jak sąsiednie obszary łączą się ze sobą.
